-Of wanneer dezelfde pijn in een relatie zich blijft herhalen;
-Wanneer dan eindelijk die ene partner in je leven komt met vervolgens toch diezelfde patronen, waarvan je dacht dat je er toch mee klaar was;
-Of misschien merk je in een partnerrelatie, zodra je er volledig en ontspannen in zit, dat je er vervolgens ook direct weer uit wilt.
Wat komt er dan in je op? Wat zeg je tegen de partner? Jij bent een mislukking? Jij bent een slechte relatie? Jij bent er niet aan toe? Of wat zeg je in werkelijkheid tegen jezelf? Ik ben niet sterk genoeg? Ik ben een mislukking? Ik ben niet geliefd?
Wat zeg je tegen jezelf?

Iedereen heeft het: de leugen die we leven en waarvan we over het algemeen, zoals bij een verslaving, liever niet hebben dat iemand anders het weet. En elke keer opnieuw haken we toch weer in op de leugen, die zich als een verslaving via tal van wegen aandient: in ons gedrag en het gedrag van anderen om ons heen. Het kost enorm veel levensenergie om het geheim, want dat is een leugen vaak, te onderdrukken of te verdoven. Het leidt tot compensatiegedrag en afscheiding, en in principe krijgt de leugen hiermee voortdurend bevestiging en aandacht. Het wordt groter en zolang het ons lukt blijven we wegen zoeken of vinden om de leugen te onderdrukken of te negeren. Een door vele leermeesters onderstreepte waarheid is echter, dat zolang we niet naar de leugen kijken en vervolgens voorbij de leugen de liefde en eenheid niet kunnen ervaren, dan zal deze blijven bestaan als celinformatie in ons lichaam, middels onze gezondheid, in onze relaties, op ons werk, op school, in ons huis, in ons land, op tv. De ongewenste scenario’s zullen zich blijven aandienen. Steeds vaker zien we dat het leidt tot een burn-out of een andere vorm van crisis.

Maar stel je voor, dat er nu een plek is, een veilige plek waar je mag laten zien, wat in wezen al zo lang gezien wil worden. Stel dat die plek er is om ruimte te geven aan dat wat geheeld wil worden in jouw leven. Wat als die plek er is? Stel dat die plek er is waar alles dat zich aandient in liefde ontvangen wordt. Zou je jezelf dan willen overgeven aan datgene wat helend is?

Het gaat niet om de leugen. Het is de liefde in jou, die zich in je leven wil manifesteren. Het is liefde, jouw levensenergie, jouw levenskracht, die stroomt als een rivier op weg naar de oceaan.

Iedereen heeft het: een geboortescript. Een persoonlijk verhaal over de allerbelangrijkste periode in het leven, van net voor de conceptie, de zwangerschap t/m vlak na jouw geboorte, waarin alles wat er is een enorm imprint aan je leven geeft: de periode waarin leugens ontstaan. Door bewust te worden van jouw persoonlijke geboortescript, kun je er gericht aan werken en herschrijven. Je kunt het script helen in een wedergeboorte, een rebirth. Heel je geboortescript en je heelt je leven.

Tijdens de Conscious Breathwork Training is het werken met het geboortescript een essentieel onderdeel van je ontwikkeling tot Bewust Adem-Practitioner, waarmee je eerst jezelf heelt, alvorens je anderen door gelijksoortige processen kunt begeleiden. Dit is de meest transformerende week, die ik in Nederland ken, waarbij je enorme grote sprongen gaat maken door en in jouw bewustzijn.

Geef jezelf dit geschenk van liefde en geef het door.

Mijn toekomstbeeld is als een affirmatie, maar voelt voor mij veel meer als een visuele mantra. Een mantra is een gedicht, woord, een uitspraak, een lettergreep of een combinatie van lettergrepen, die het midden houdt tussen een spreuk met magisch effect en een gebed. Van origine zijn mantra’s gewijde teksten in het Sanskriet. Het werkt als een magneet voor het aantrekken en bundelen van vibraties en nieuwe realiteiten. Het is als het planten van zaadjes voor vernieuwing. Mijn toekomstbeeld is verbonden met mijn hart en in harmonie met een groter geheel. (Volgens Mindmapdeskundigen bevat een beeld minstens 1000 woorden.)

De betekenis van het woord Mantra (Man-tra)
Man, in deze context betekent denken en ‘tra’ komt van ‘trai’ en betekent bescherming tegen, of bevrijding. Mantra kun je dus interpreteren als ‘het denken dat bevrijdt en beschermt’.

Het hardop of in gedachten zingen of reciteren van mantra’s activeert en versnelt de geestelijk-scheppende kracht en bevordert harmonie of gezondheid in alle aspecten en bestandsdelen van het menselijk wezen. Het versterkt jouw eigen welzijn en het welzijn van de ander. Als de mantra ritmisch wordt gezongen, wordt het ook wel een japa genoemd. Mijn hart zingt elke keer wanneer ik naar mijn toekomstbeeld kijk. Dit is de muziek waarop ik het liefste dans.

Met mijn mantra in beeld, volgt hier mijn wenslijstje:

Liefde en dankbaarheid voor alles wat er is en komen gaat.
Gezondheid op alle niveaus in mijn leven.
Frisse lucht, schoon water en natuur.
Genoeg geld, zodat ik goed voor mezelf kan zorgen.
Een inspirerende locatie met minstens twee workshopruimtes, met buiten een privé gelegen plek voor outdooractiviteiten, met een vuurplek.
Een woning die op alle fronten voedend is en waar ik met mijn geliefde kan samenleven.
Organisaties die daadwerkelijke verandering wensen en mij hiervoor inhuren voor het leiden van de heilzame vuurlopen.
Vertalers / Tolken.
Fotografen en Filmmakers die mijn werk op een wijze in beeld brengen, dat het anderen raakt.
Excellente schrijvers, voor het schrijven van artikelen en persberichten.
Scholen die hun jongeren een vuurloopprogramma willen ervaren, overeenkomstig aan Challenge Day: “Over de streep”.
Veel meer werk in het buitenland.
Samenwerking-partners.
Meer aandacht en deelnemers voor mijn meerdaagse Bewust Adem Practiitoner Training & Women & Wings.
Nog een paar kandidaten voor de Vuurloop Trainers Training.
Marketing experts.
Veel vaker publieke vuurlopen.
Training-instituten (bijv NLP) die mij inhuren als gasttrainer binnen hun organisatie voor het Ademwerk of de Vuurlopen.
Zangles bij o.a. Babette Labeij.
Een interieurverzorg(st)er.
Een personal trainer.

Wil je een bijdrage leveren? Ken je misschien anderen die dat kunnen? Laat van je horen of deel dit schrijven binnen jouw netwerk.
In ieder geval enorm bedankt.

Ik geloof dat elk leven een missie heeft en van waarde is voor anderen. En in dit geval vroeg ik mezelf af: “Wat is de zin van het zo korte leven van deze jonge vrouw?” Ik heb begrepen dat haar verhaal laat zien dat er binnen de meest gangbare reguliere zorg nog veel mogelijkheden tot groei en verbetering liggen en dat zij haar vader helpt bij het vervullen van zijn levensmissie.

Hierna sprak Ellen Scheffer, niet als auteur van haar boek: “Zelfdoding in het licht van de ziel”, maar als contactpersoon voor gidsen, waardoor zij leerde over het zielsplan. Ik ken deze term ook als spirituele blauwdruk: de plattegrond waarmee we geboren worden en waarop onze missie is uitgestippeld. Ze sprak over de reïncarnatie van de ziel en de daarbij horende levenslessen. Ik herkende in haar verhaal de boodschap dat de uitdagingen op ons levenspad er zijn om ons verder te helpen in de menselijke evolutie. Wanneer het niet lukt om onze lessen te leren, dan komt er gewoon weer een kans. Met andere woorden: We kunnen sturing geven aan het leven.

Wat de rups het einde noemt, noemt de rest van de wereld een vlinder. -Lao-Tse

Mijn verhaal was gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring en heling rondom het thema zelfdoding. Ik was zelf nog vrij jong, toen ik een eerste poging deed om mijn leven te beëindigen. Ik voelde me eenzaam in mijn wereld met mijn levensvragen als: “Hoe word ik gelukkig? Hoe werkt liefde en wie kan het mij leren?” Net als heel veel mensen in ons land vond ik het bijzonder moeilijk om te leven in een wereld met zoveel disharmonie om mij heen. Zo besloot ik ook vrij jong al, dat ik zelf nooit kinderen zou baren in de wereld zoals ik deze waarnam. Ik droomde wel van een betere wereld en dat ik hier een bijdrage aan kon leveren, maar ik was verre van hoopvol.

Ik had behoefte aan en zocht een rolmodel. Het verhaal van Jezus in de Bijbel vond ik prachtig, maar wie laat het mij zien? Ik zocht een voorbeeld van een liefdevolle persoon: liefdevol in omgang met anderen, met een liefdevolle relatie, die mij leert hoe dat werkt. Na een intensieve burn-out en depressie werd ik me bewust van mijn levensvragen en mijn zoektocht. De weg naar antwoorden opende zich en ik heb me er volledig aan kunnen overgegeven. En zo leerde ik onder anderen dat vuurlopen ons kan leren kiezen voor een vreugdevol en passievol leven en dat vrede mogelijk is in onze wereld. Ik leerde dat ademen ons in verbinding brengt met een groter geheel, of heelheid en dat we in principe altijd leven in het licht. En daarnaast leerde ik middels systemische benaderingen dat het leven een geschenk is en dat de wens voor de dood, nadat we eerst zijn geïncarneerd en hiermee kiezen voor het leven, te maken heeft met een onderliggende wens voor een harmonieuze samenleving, m.a.w. leven in verbinding met een groter geheel. In ieder geval kan de wens voor de dood worden vertaald in de wens voor vrede en zo kan de dood ons leren over leven en vice versa. De overeenkomst is de verbondenheid en het aanwezige verlangen, dat van nature trekt om dichter bij onze bron te zijn en vanuit deze essentie samen te leven en te ervaren wie en wat we in essentie zijn.

Na mijn verhaal waren de deelnemers aan het woord. Er werden tal van onderwerpen besproken m.b.t. het thema in kleine groepen. Er waren thema’s als kinderen en zelfdoding, preventie, reguliere zorg, hulp voor nabestaanden en het was voor de meesten wel duidelijk: Wanneer we kijken met de ogen van liefde dan mag alles er zijn. Samen hebben we weer een stap gezet en ik ben dankbaar voor alle mooie ontmoetingen.

We kunnen de natuur observeren en zien dat deze altijd in beweging is. De natuur leert ons hoe we zelf het leven kunnen harmoniseren. Neem bijvoorbeeld een boom. Een boom neemt vocht op uit de aarde, maar nooit meer dan dat hij nodig heeft. Bladeren die in de herfst vallen, geven voeding aan de aarde. Met de uitstoot van O2 uit laat de boom ons leven. Een gezonde boom is in harmonie met een groter geheel en dat kunnen we zien, ruiken en voor de fijn-gevoeligen onder ons, ook voelen; Het voelt heerlijk. Wij zijn ook van deze natuur en ik ben er van overtuigd dat er genoeg is voor iedereen. Net als een boom maken wij deel uit van de cirkel van het leven. We kunnen nemen wat we nodig hebben en wat te veel is doorgeven aan anderen.

Net als sommigen het avontuur van afvallen aangaan, zo ben ik de afgelopen jaren op een ontdekkingsreis gegaan met het thema geld. Ik ging anders investeren in mezelf en bestudeerde een aantal mensen met veel geld. Ik huurde een Feng Shui expert in om de Chi optimaal te laten stromen privé en zakelijk. Ook besloot ik op een dag in elke winkel bij grote aankopen korting te vragen. Zonder te onderhandelen, kreeg ik het gewoon. Ik zette me in voor goede doelen als fondsenwerver en ontdekte, dat mensen in onze samenleving een overdosis aan aannames rondom het geld met zich meedragen. Ik ben geneigd om te spreken van toxines, een enorme ruis, waarmee mensen vergiftigd zijn. Deze ruis rondom geld schept voortdurende verwarring op ons levenspad. Zo ontdekte ik ook dat arme mensen over het algemeen veel makkelijker geven om anderen te helpen dan welgestelde mensen. En ik leerde dat mensen communiceren in prioriteiten en dat dit zich heel specifiek uit in hoeveel tijd en hoeveel geld we ergens aan besteden.

Voor mij tellen een aantal basisprincipes. Voorbeelden zijn:

• Ook wanneer je jezelf veel geld gunt, betekent dit nog niet dat je veel geld zult hebben.
• Ongeacht de hoeveelheid geld op de bank, kun je je levenslessen niet ontwijken.
• Geld is ongezond en vertroebelt als stilstaand water, wanneer het niet stroomt.
• Zolang we ervaren dat we niet genoeg zijn, zullen we nooit genoeg hebben.
• Gedrag rondom geld leert ons over vertrouwen en zelfvertrouwen.

In mijn jeugd was ik lid van het blad SamSam en droomde ik ervan een bijdrage te kunnen leveren aan een betere wereld. Ik heb aan verschillen projecten meegewerkt, zoals Kids to Move en 1WE. Het is er nog niet van gekomen om een eigen stichting op te zetten, maar waarom zou ik daar energie in stoppen, wanneer er een platform is, waaraan ik kan bijdragen op een wijze die bij mij past. En zo zag ik een tweet voorbij komen over een riksja, een fietstaxi. Met de aankoop van een riksja kan ik een gehele familie in Bangladesh een toekomst geven. Een riksja wordt gekocht met een microkrediet. De eigenaar betaalt in twee jaar de helft terug en dat geld wordt weer ingezet voor een volgende microkrediet. Dit wil ik ook.

En zo werd ik op een ochtend, in het begin van het nieuwe jaar wakker met alle puzzelstukjes op z’n plek voor de perfecte Geldworkshop. Tijdens deze workshop werken we aan persoonlijke dilemma’s rondom geld. Of je nu veel of weinig geld hebt, dat maakt niet uit. Ik heb een prachtig programma gerealiseerd waarbij we samen in-zichten verkrijgen m.b.t. geld en het collectief. En waar ik ook heel enthousiast over ben is het gegeven dat een deel van de opbrengst van deze workshop wordt gebruikt voor de aanschaf van een riksja. Wat is de win voor mij? Ik zie een droom in vervulling gaan. Deze workshop is een win-win-win voor alle betrokkenen en hiermee in harmonie met een groter geheel. Heb jij zin in een uniek programma, waardoor je kan groeien, een bijdrage kan leveren aan een betere wereld en veel plezier rondom geld gaan ervaren?

Reserveer vandaag een plek bij de Geldworkshop voor slechts €22,-.

Een ander mooi moment wat hebben ervaren in 2011 was ook het concert met Snatam Kaur in België. Tijdens een periode van transitie in het nieuwe jaar maakt intentie en aandacht voor wat we in onze wereld willen zien en ervaren een groot verschil. In wezen geldt dit voor alle momenten van overgang.

Ik nodig je graag uit via onderstaande link het onderstaande filmpje te bekijken. Hiermee wens ik je een liefdevolle overgang naar het nieuwe jaar.

De Sun Shines on Everyone, by Snatam Kaur

In januari 2010 gaf ik bezieling aan Soul Inspiration. In samenwerking met Stadsomroep Almere produceerde ik Soul Inspiration Radio. Zes maanden lang presenteerde ik vanuit de studio aan de Edestraat zelf het programma op de maandagavond, waarbij tal van inspirerende gasten langs kwamen in de studio, elk met een eigen expertise op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.

Met een plezierig en voldaan gevoel heb ik het programma daarna overgedragen aan een collega presentatrice. Nu, anderhalf jaar later is vanwege een reorganisatie het programma bij deze Omroep vervallen, maar het concept en Soul Inspiration blijft bestaan.

Tijdens Soul Inspiration Radio interviewde ik anderen met betrekking tot hun vakgebied met als doel luisteraars te inspireren en te informeren. Zo waren er auteurs als Ellen Scheffer, uitvinders als Petra de Ree, bewegingsexperts als Wilma Notermans, muzikanten als Johan Onvlee, coaches als Jacqueline Berg, tantradocenten als Prasand Baidjnath Misier en nog veel meer bijzondere mensen met unieke verhalen. Met een overeenkomstige intentie voor de lezers hier, ben ik tijdens het bloggen hier zelf aan het woord en blijkbaar hoort de titel Soul Inspiration bij mij.

Welkom bij Soul Inspiration!

Nu heb ik in de afgelopen jaren vele Sadhana’s ontvangen van leermeesters en uitgevoerd, maar er is er maar één geweest, waarbij ik werkelijk voelde, diep in mijn wezen, dat het de kern raakte.

Zo vertelde een leermeester mij een aantal jaren geleden, dat mijn stem een helende uitwerking heeft op mensen. Opeens kreeg het zingen voor mij een andere betekenis en snel daarna merkte ik niet echt meer durfde te zingen. Wat betekende dit nu echt voor mij? Ik had immers nog nooit gezongen om gehoord te worden en nu had er iemand geluisterd. En waar anderen hierin een vanzelfsprekendheid herkennen, daarin voelde ik me heel kwetsbaar. En alsof dat al niet voldoende uitdagend was voor mij, kreeg ik vervolgens de Sadhana om een mantra te schrijven waarmee ik energetisch mensen uitnodig deel te nemen aan de activiteiten binnen Definest met een gelijke intentie van iets bereiken, persoonlijke groei en ontwikkeling in harmonie met een groter geheel. Het heeft me een prachtige reis gegeven.

Vlak daarna werd ik uitgenodigd om in Frankrijk 10 dagen achtereenvolgens voor een groep van 80 internationale trainers zangsessies te begeleiden en een tijdje erna verzorgde ik mijn eerste Stilteconcert voor de Spirituele Academie in Amsterdam. Het was een volle zaal met anderhalf uur alleen maar stilte met tussendoor mijn stem.

In de Vajrayana is Sadhana een soort handleiding voor beeldende meditatie die gericht is tot één of meerdere godheden. De mediterende verenigt zich met de godheid die het onderwerp van de meditatie vormt. Hierbij maakt het niet uit of dit via een ingewikkeld stappenplan of op een spontane manier gebeurt. Op het ene moment kan één mantra of gedachte voldoende zijn om de vereniging tot stand te brengen en op een ander moment kan het een lang ritueel zijn, waarbij reinigingen, recitaties, verbeeldingskracht, offers, mantra’s en mudra’s gebruikt worden. In onze moderne westerse wereld zijn we eerder geneigd ons te richten op één Godheid. Ik noem het Spirit of Liefde, maar er zijn vele benamingen voor.

De volgende door mij geschreven mantra is het resultaat van één van mijn meest geliefde Sadhana’s. Voor de bijbehorende melodie ben je welkom bij het Heart Songs & Mantra Zingen.

Here’s my invitation
My welcome to the dance
With joy and inspiration
Life offers us a chance

To live our lives with purpose
Fulfill our childhood dreams
In love with life in service
And be all we can be

So will you dance with me?

In de nieuwsbrief van december 2011, een maand van overvloed voor de één en armoede voor de ander, heb ik lezers uitgenodigd voor een Sadhana. Ook nu nodig ik je graag uit voor het volgende, simpelweg omdat we hiermee leren ervaren dat er in principe altijd genoeg is voor iedereen:
“Sta open om te ontvangen, neem wat je nodig hebt en geef de rest door aan anderen.“

Zodra de drums beginnen te slaan, word ik bijna als in een vacuüm naar binnen gezogen en zet ik het op een rennen. Ik ren hard en gefocust in een rechte lijn vooruit. Ik ren.. en ren.. ik ren zo lang, dat ik me op een bepaald moment afvraag of er niet iets anders moet gebeuren tijdens deze reis. Wordt het niet tijd voor een ontmoeting, of zal ik het wat aansturen en stoppen met rennen, om te zien of er iets gebeurt, maar nee. Ik moet blijven rennen. Op een ander moment, verderop in de reis, gebeurt er weer hetzelfde. En ook dan voel ik dat ik moet blijven rennen.. tot ik uiteindelijk niet meer kan.. Vermoeid zak ik op mijn knieën op de grond en eindig liggend op mijn rug in tranen. Tranen van het harde werken en het aangaan van de vele vaak intensieve transformaties. Tranen van vermoeidheid. En in die vermoeidheid en de overgave eraan, raak ik de kern van mijn verdriet. Vanuit het diepste van mijn ziel hoor ik mezelf een oerkreet slaken en daar volgt een reactie op.

Vanuit alle richtingen komen vrouwen aangerend. Niet een paar of tientallen. Het zijn er honderden. Ze verzamelen zich om me heen, tillen me ver boven hun hoofden en vervolgens beginnen ze te rennen en volgen ze het pad dat ik al volgde, het pad dat voor mij ligt. En de vrouwen blijven rennen. En de vrouwen dragen mij voort, armen uitgestrekt boven hun hoofden. “Jij bent onze dochter.” hoor ik een paar vrouwen roepen, alsof ze mijn vraag voorspelden. En hoewel ik natuurlijk fysiek niet werkelijk hun dochter ben en zeker niet van al die vrouwen, ben ik me bewust van de energetische beweging. Ik ben me bewust van de diepste wens van vrouwen om te leven in een wereld in harmonie. Ik ben me bewust van het voorwerk dat zij hebben gedaan, waardoor ik zoveel heb kun leren en heb kunnen helen, waardoor ik ben waar ik nu ben. Ik ben me bewust van de behoefte naar waarheid en de roep voor aandacht voor dat wat in wezen belangrijk is en ik ben me heel bewust dat ik er klaar voor ben om het draagvlak te zijn voor de heling van andere vrouwen en naast hun te staan op hun weg naar die volledige harmonie.

Heel langzaam voel ik mijn moeheid uit mijn lichaam glijden. En terwijl de vrouwen nog steeds rennen en mij boven hun hoofden dragen, alsof we deel uitmaken van een eeuwenoud ritueel, voel ik de energie terugkeren in mijn lichaam. Geleidelijk aan komen we tot een stop en ik word rustig weer met beide voeten op de grond geholpen. Mijn neus wijst in dezelfde richting, als die van al die vrouwen: vooruit, gefocust op liefde. Ik loop een paar passen en merk dat de vrouwen achter mij blijven staan. Ik check even bij mezelf maar het voelt goed. Ze blijven. Ze blijven en zijn in mij. Nu rest mij nog één ding in relatie tot deze vrouwen en ik draai me om.

Ik zie vrouwen van nu en de vrouwen van vele generaties terug. Ik zie hun kracht, hun levensvreugde, hun strijd, hun ziel, hun hart en de in hun altijd aanwezige innerlijke schoonheid, die alles en iedereen met elkaar verbindt. We zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En langzaam, heel langzaam, zodat ik elke fractie ervan kan voelen in iedere cel, maak ik een diepe buiging voor hen. En terwijl ik voor ze buig schiet ik vol van ontroering, van het wonder van het moment en dankbaarheid. Ik buig net zo lang tot ik weet, dat ik voor elke vrouw gebogen heb. Dan richt ik mij weer op en draai me vervolgens weerom , zodat ik verder kan op mijn pad. Alleen hoef ik nu niet meer te rennen. Ik sta volledig in mijn kracht.

“It takes Wings” (schrijf(st)er onbekend)

It takes Wings
to meet the challenge
of making a dream every day

It takes Wings
to understand people
and hear the words they have to say

It takes Wings
to make December
feel like the splendid ideas of May

It takes Wings
to build bright futures
and shape them every day, your way

It takes Wings
to stand tall each hour
and live life joyfully, come what may

It takes Wings
to love on boundlessly
and make love lifelong to stay

And when you spread your Wings
reaching for that dazzling star
you’ll achieve amongst great things
that you’ll become the very way you are

En zo leerde ik Joke nog beter kennen. Joke was docent aan de Vrije School en zorgde er elk jaar voor dat we tijdens de Parzival-periode met de groep, bestaande uit 16 – 17 jarige pubers, over hete kolen konden lopen. Ze vond dat de vuurloop met het oog op de toekomst voor de kinderen een ervaring was waar ze het meest uit konden putten voor hun eigen ontwikkeling, maar ook voor de band met elkaar en leerprestaties. Ze gunde elk kind, onvoorwaardelijk het allerbeste en ze deed wat in haar vermogen lag, dat wat nodig was voor de kinderen. En elk jaar opnieuw maakte ze het mogelijk voor één of meerdere groepen van de school om met elkaar te vuurlopen.

Bij de laatste vuurloop met Joke heb ik haar nog even in het licht mogen zetten en haar een, uit India afkomstige, mala met 108 kralen gegeven, als symbool van dank voor haar vertrouwen in mij al die jaren, als dank voor al haar goede wensen en het hart dat ze voor de kinderen heeft.

Toen ik onlangs hoorde dat Joke op haar eerste dag van haar pensioen was overgegaan, kon ik alleen maar denken aan de logica en het bijzondere ervan. Ik weet in elke cel van mijn lichaam dat elke wens van haar voor al haar kinderen oprecht was en voortduren en ik kan niets anders voelen dan dankbaarheid, dat ik zo’n mooie engel heb mogen ontmoeten op mijn pad. Haar taak hier zit erop.

Dank je wel Joke. Ik buig voor jou.

Tot een volgende keer.