Ik geloof dat elk leven een missie heeft en van waarde is voor anderen. En in dit geval vroeg ik mezelf af: “Wat is de zin van het zo korte leven van deze jonge vrouw?” Ik heb begrepen dat haar verhaal laat zien dat er binnen de meest gangbare reguliere zorg nog veel mogelijkheden tot groei en verbetering liggen en dat zij haar vader helpt bij het vervullen van zijn levensmissie.

Hierna sprak Ellen Scheffer, niet als auteur van haar boek: “Zelfdoding in het licht van de ziel”, maar als contactpersoon voor gidsen, waardoor zij leerde over het zielsplan. Ik ken deze term ook als spirituele blauwdruk: de plattegrond waarmee we geboren worden en waarop onze missie is uitgestippeld. Ze sprak over de reïncarnatie van de ziel en de daarbij horende levenslessen. Ik herkende in haar verhaal de boodschap dat de uitdagingen op ons levenspad er zijn om ons verder te helpen in de menselijke evolutie. Wanneer het niet lukt om onze lessen te leren, dan komt er gewoon weer een kans. Met andere woorden: We kunnen sturing geven aan het leven.

Wat de rups het einde noemt, noemt de rest van de wereld een vlinder. -Lao-Tse

Mijn verhaal was gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring en heling rondom het thema zelfdoding. Ik was zelf nog vrij jong, toen ik een eerste poging deed om mijn leven te beëindigen. Ik voelde me eenzaam in mijn wereld met mijn levensvragen als: “Hoe word ik gelukkig? Hoe werkt liefde en wie kan het mij leren?” Net als heel veel mensen in ons land vond ik het bijzonder moeilijk om te leven in een wereld met zoveel disharmonie om mij heen. Zo besloot ik ook vrij jong al, dat ik zelf nooit kinderen zou baren in de wereld zoals ik deze waarnam. Ik droomde wel van een betere wereld en dat ik hier een bijdrage aan kon leveren, maar ik was verre van hoopvol.

Ik had behoefte aan en zocht een rolmodel. Het verhaal van Jezus in de Bijbel vond ik prachtig, maar wie laat het mij zien? Ik zocht een voorbeeld van een liefdevolle persoon: liefdevol in omgang met anderen, met een liefdevolle relatie, die mij leert hoe dat werkt. Na een intensieve burn-out en depressie werd ik me bewust van mijn levensvragen en mijn zoektocht. De weg naar antwoorden opende zich en ik heb me er volledig aan kunnen overgegeven. En zo leerde ik onder anderen dat vuurlopen ons kan leren kiezen voor een vreugdevol en passievol leven en dat vrede mogelijk is in onze wereld. Ik leerde dat ademen ons in verbinding brengt met een groter geheel, of heelheid en dat we in principe altijd leven in het licht. En daarnaast leerde ik middels systemische benaderingen dat het leven een geschenk is en dat de wens voor de dood, nadat we eerst zijn geïncarneerd en hiermee kiezen voor het leven, te maken heeft met een onderliggende wens voor een harmonieuze samenleving, m.a.w. leven in verbinding met een groter geheel. In ieder geval kan de wens voor de dood worden vertaald in de wens voor vrede en zo kan de dood ons leren over leven en vice versa. De overeenkomst is de verbondenheid en het aanwezige verlangen, dat van nature trekt om dichter bij onze bron te zijn en vanuit deze essentie samen te leven en te ervaren wie en wat we in essentie zijn.

Na mijn verhaal waren de deelnemers aan het woord. Er werden tal van onderwerpen besproken m.b.t. het thema in kleine groepen. Er waren thema’s als kinderen en zelfdoding, preventie, reguliere zorg, hulp voor nabestaanden en het was voor de meesten wel duidelijk: Wanneer we kijken met de ogen van liefde dan mag alles er zijn. Samen hebben we weer een stap gezet en ik ben dankbaar voor alle mooie ontmoetingen.

We kunnen de natuur observeren en zien dat deze altijd in beweging is. De natuur leert ons hoe we zelf het leven kunnen harmoniseren. Neem bijvoorbeeld een boom. Een boom neemt vocht op uit de aarde, maar nooit meer dan dat hij nodig heeft. Bladeren die in de herfst vallen, geven voeding aan de aarde. Met de uitstoot van O2 uit laat de boom ons leven. Een gezonde boom is in harmonie met een groter geheel en dat kunnen we zien, ruiken en voor de fijn-gevoeligen onder ons, ook voelen; Het voelt heerlijk. Wij zijn ook van deze natuur en ik ben er van overtuigd dat er genoeg is voor iedereen. Net als een boom maken wij deel uit van de cirkel van het leven. We kunnen nemen wat we nodig hebben en wat te veel is doorgeven aan anderen.

Net als sommigen het avontuur van afvallen aangaan, zo ben ik de afgelopen jaren op een ontdekkingsreis gegaan met het thema geld. Ik ging anders investeren in mezelf en bestudeerde een aantal mensen met veel geld. Ik huurde een Feng Shui expert in om de Chi optimaal te laten stromen privé en zakelijk. Ook besloot ik op een dag in elke winkel bij grote aankopen korting te vragen. Zonder te onderhandelen, kreeg ik het gewoon. Ik zette me in voor goede doelen als fondsenwerver en ontdekte, dat mensen in onze samenleving een overdosis aan aannames rondom het geld met zich meedragen. Ik ben geneigd om te spreken van toxines, een enorme ruis, waarmee mensen vergiftigd zijn. Deze ruis rondom geld schept voortdurende verwarring op ons levenspad. Zo ontdekte ik ook dat arme mensen over het algemeen veel makkelijker geven om anderen te helpen dan welgestelde mensen. En ik leerde dat mensen communiceren in prioriteiten en dat dit zich heel specifiek uit in hoeveel tijd en hoeveel geld we ergens aan besteden.

Voor mij tellen een aantal basisprincipes. Voorbeelden zijn:

• Ook wanneer je jezelf veel geld gunt, betekent dit nog niet dat je veel geld zult hebben.
• Ongeacht de hoeveelheid geld op de bank, kun je je levenslessen niet ontwijken.
• Geld is ongezond en vertroebelt als stilstaand water, wanneer het niet stroomt.
• Zolang we ervaren dat we niet genoeg zijn, zullen we nooit genoeg hebben.
• Gedrag rondom geld leert ons over vertrouwen en zelfvertrouwen.

In mijn jeugd was ik lid van het blad SamSam en droomde ik ervan een bijdrage te kunnen leveren aan een betere wereld. Ik heb aan verschillen projecten meegewerkt, zoals Kids to Move en 1WE. Het is er nog niet van gekomen om een eigen stichting op te zetten, maar waarom zou ik daar energie in stoppen, wanneer er een platform is, waaraan ik kan bijdragen op een wijze die bij mij past. En zo zag ik een tweet voorbij komen over een riksja, een fietstaxi. Met de aankoop van een riksja kan ik een gehele familie in Bangladesh een toekomst geven. Een riksja wordt gekocht met een microkrediet. De eigenaar betaalt in twee jaar het krediet terug en met dat geld wordt een volgend microkrediet verstrekt. Dit wil ik ook.

En zo werd ik op een ochtend, in het begin van het nieuwe jaar wakker met alle puzzelstukjes op z’n plek voor de perfecte Geldworkshop. Tijdens deze workshop werken we aan persoonlijke dilemma’s rondom geld. Of je nu veel of weinig geld hebt, dat maakt niet uit. Ik heb een prachtig programma gerealiseerd waarbij we samen in-zichten verkrijgen m.b.t. geld en het collectief. En waar ik ook heel enthousiast over ben is het gegeven dat een deel van de opbrengst van deze workshop wordt gebruikt voor de aanschaf van een riksja. Wat is de win voor mij? Ik zie een droom in vervulling gaan. Deze workshop is een win-win-win voor alle betrokkenen en hiermee in harmonie met een groter geheel. Heb jij zin in een uniek programma, waardoor je kan groeien, een bijdrage kan leveren aan een betere wereld en veel plezier rondom geld gaan ervaren?

Reserveer vandaag een plek bij de Geldworkshop voor slechts €22,-.

Een ander mooi moment wat hebben ervaren in 2011 was ook het concert met Snatam Kaur in België. Tijdens een periode van transitie in het nieuwe jaar maakt intentie en aandacht voor wat we in onze wereld willen zien en ervaren een groot verschil. In wezen geldt dit voor alle momenten van overgang.

Ik nodig je graag uit via onderstaande link het onderstaande filmpje te bekijken. Hiermee wens ik je een liefdevolle overgang naar het nieuwe jaar.

De Sun Shines on Everyone, by Snatam Kaur

In januari 2010 gaf ik bezieling aan Soul Inspiration. In samenwerking met Stadsomroep Almere produceerde ik Soul Inspiration Radio. Zes maanden lang presenteerde ik vanuit de studio aan de Edestraat zelf het programma op de maandagavond, waarbij tal van inspirerende gasten langs kwamen in de studio, elk met een eigen expertise op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.

Met een plezierig en voldaan gevoel heb ik het programma daarna overgedragen aan een collega presentatrice. Nu, anderhalf jaar later is vanwege een reorganisatie het programma bij deze Omroep vervallen, maar het concept en Soul Inspiration blijft bestaan.

Tijdens Soul Inspiration Radio interviewde ik anderen met betrekking tot hun vakgebied met als doel luisteraars te inspireren en te informeren. Zo waren er auteurs als Ellen Scheffer, uitvinders als Petra de Ree, bewegingsexperts als Wilma Notermans, muzikanten als Johan Onvlee, coaches als Jacqueline Berg, tantradocenten als Prasand Baidjnath Misier en nog veel meer bijzondere mensen met unieke verhalen. Met een overeenkomstige intentie voor de lezers hier, ben ik tijdens het bloggen hier zelf aan het woord en blijkbaar hoort de titel Soul Inspiration bij mij.

Welkom bij Soul Inspiration!

Nu heb ik in de afgelopen jaren vele Sadhana’s ontvangen van leermeesters en uitgevoerd, maar er is er maar één geweest, waarbij ik werkelijk voelde, diep in mijn wezen, dat het de kern raakte.

Zo vertelde een leermeester mij een aantal jaren geleden, dat mijn stem een helende uitwerking heeft op mensen. Opeens kreeg het zingen voor mij een andere betekenis en snel daarna merkte ik niet echt meer durfde te zingen. Wat betekende dit nu echt voor mij? Ik had immers nog nooit gezongen om gehoord te worden en nu had er iemand geluisterd. En waar anderen hierin een vanzelfsprekendheid herkennen, daarin voelde ik me heel kwetsbaar. En alsof dat al niet voldoende uitdagend was voor mij, kreeg ik vervolgens de Sadhana om een mantra te schrijven waarmee ik energetisch mensen uitnodig deel te nemen aan de activiteiten binnen Definest met een gelijke intentie van iets bereiken, persoonlijke groei en ontwikkeling in harmonie met een groter geheel. Het heeft me een prachtige reis gegeven.

Vlak daarna werd ik uitgenodigd om in Frankrijk 10 dagen achtereenvolgens voor een groep van 80 internationale trainers zangsessies te begeleiden en een tijdje erna verzorgde ik mijn eerste Stilteconcert voor de Spirituele Academie in Amsterdam. Het was een volle zaal met anderhalf uur alleen maar stilte met tussendoor mijn stem.

In de Vajrayana is Sadhana een soort handleiding voor beeldende meditatie die gericht is tot één of meerdere godheden. De mediterende verenigt zich met de godheid die het onderwerp van de meditatie vormt. Hierbij maakt het niet uit of dit via een ingewikkeld stappenplan of op een spontane manier gebeurt. Op het ene moment kan één mantra of gedachte voldoende zijn om de vereniging tot stand te brengen en op een ander moment kan het een lang ritueel zijn, waarbij reinigingen, recitaties, verbeeldingskracht, offers, mantra’s en mudra’s gebruikt worden. In onze moderne westerse wereld zijn we eerder geneigd ons te richten op één Godheid. Ik noem het Spirit of Liefde, maar er zijn vele benamingen voor.

De volgende door mij geschreven mantra is het resultaat van één van mijn meest geliefde Sadhana’s. Voor de bijbehorende melodie ben je welkom bij het Heart Songs & Mantra Zingen.

Here’s my invitation
My welcome to the dance
With joy and inspiration
Life offers us a chance

To live our lives with purpose
Fulfill our childhood dreams
In love with life in service
And be all we can be

So will you dance with me?

In de nieuwsbrief van december 2011, een maand van overvloed voor de één en armoede voor de ander, heb ik lezers uitgenodigd voor een Sadhana. Ook nu nodig ik je graag uit voor het volgende, simpelweg omdat we hiermee leren ervaren dat er in principe altijd genoeg is voor iedereen:
“Sta open om te ontvangen, neem wat je nodig hebt en geef de rest door aan anderen.“

Zodra de drums beginnen te slaan, word ik bijna als in een vacuüm naar binnen gezogen en zet ik het op een rennen. Ik ren hard en gefocust in een rechte lijn vooruit. Ik ren.. en ren.. ik ren zo lang, dat ik me op een bepaald moment afvraag of er niet iets anders moet gebeuren tijdens deze reis. Wordt het niet tijd voor een ontmoeting, of zal ik het wat aansturen en stoppen met rennen, om te zien of er iets gebeurt, maar nee. Ik moet blijven rennen. Op een ander moment, verderop in de reis, gebeurt er weer hetzelfde. En ook dan voel ik dat ik moet blijven rennen.. tot ik uiteindelijk niet meer kan.. Vermoeid zak ik op mijn knieën op de grond en eindig liggend op mijn rug in tranen. Tranen van het harde werken en het aangaan van de vele vaak intensieve transformaties. Tranen van vermoeidheid. En in die vermoeidheid en de overgave eraan, raak ik de kern van mijn verdriet. Vanuit het diepste van mijn ziel hoor ik mezelf een oerkreet slaken en daar volgt een reactie op.

Vanuit alle richtingen komen vrouwen aangerend. Niet een paar of tientallen. Het zijn er honderden. Ze verzamelen zich om me heen, tillen me ver boven hun hoofden en vervolgens beginnen ze te rennen en volgen ze het pad dat ik al volgde, het pad dat voor mij ligt. En de vrouwen blijven rennen. En de vrouwen dragen mij voort, armen uitgestrekt boven hun hoofden. “Jij bent onze dochter.” hoor ik een paar vrouwen roepen, alsof ze mijn vraag voorspelden. En hoewel ik natuurlijk fysiek niet werkelijk hun dochter ben en zeker niet van al die vrouwen, ben ik me bewust van de energetische beweging. Ik ben me bewust van de diepste wens van vrouwen om te leven in een wereld in harmonie. Ik ben me bewust van het voorwerk dat zij hebben gedaan, waardoor ik zoveel heb kun leren en heb kunnen helen, waardoor ik ben waar ik nu ben. Ik ben me bewust van de behoefte naar waarheid en de roep voor aandacht voor dat wat in wezen belangrijk is en ik ben me heel bewust dat ik er klaar voor ben om het draagvlak te zijn voor de heling van andere vrouwen en naast hun te staan op hun weg naar die volledige harmonie.

Heel langzaam voel ik mijn moeheid uit mijn lichaam glijden. En terwijl de vrouwen nog steeds rennen en mij boven hun hoofden dragen, alsof we deel uitmaken van een eeuwenoud ritueel, voel ik de energie terugkeren in mijn lichaam. Geleidelijk aan komen we tot een stop en ik word rustig weer met beide voeten op de grond geholpen. Mijn neus wijst in dezelfde richting, als die van al die vrouwen: vooruit, gefocust op liefde. Ik loop een paar passen en merk dat de vrouwen achter mij blijven staan. Ik check even bij mezelf maar het voelt goed. Ze blijven. Ze blijven en zijn in mij. Nu rest mij nog één ding in relatie tot deze vrouwen en ik draai me om.

Ik zie vrouwen van nu en de vrouwen van vele generaties terug. Ik zie hun kracht, hun levensvreugde, hun strijd, hun ziel, hun hart en de in hun altijd aanwezige innerlijke schoonheid, die alles en iedereen met elkaar verbindt. We zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En langzaam, heel langzaam, zodat ik elke fractie ervan kan voelen in iedere cel, maak ik een diepe buiging voor hen. En terwijl ik voor ze buig schiet ik vol van ontroering, van het wonder van het moment en dankbaarheid. Ik buig net zo lang tot ik weet, dat ik voor elke vrouw gebogen heb. Dan richt ik mij weer op en draai me vervolgens weerom , zodat ik verder kan op mijn pad. Alleen hoef ik nu niet meer te rennen. Ik sta volledig in mijn kracht.

“It takes Wings” (schrijf(st)er onbekend)

It takes Wings
to meet the challenge
of making a dream every day

It takes Wings
to understand people
and hear the words they have to say

It takes Wings
to make December
feel like the splendid ideas of May

It takes Wings
to build bright futures
and shape them every day, your way

It takes Wings
to stand tall each hour
and live life joyfully, come what may

It takes Wings
to love on boundlessly
and make love lifelong to stay

And when you spread your Wings
reaching for that dazzling star
you’ll achieve amongst great things
that you’ll become the very way you are

En zo leerde ik Joke nog beter kennen. Joke was docent aan de Vrije School en zorgde er elk jaar voor dat we tijdens de Parzival-periode met de groep, bestaande uit 16 – 17 jarige pubers, over hete kolen konden lopen. Ze vond dat de vuurloop met het oog op de toekomst voor de kinderen een ervaring was waar ze het meest uit konden putten voor hun eigen ontwikkeling, maar ook voor de band met elkaar en leerprestaties. Ze gunde elk kind, onvoorwaardelijk het allerbeste en ze deed wat in haar vermogen lag, dat wat nodig was voor de kinderen. En elk jaar opnieuw maakte ze het mogelijk voor één of meerdere groepen van de school om met elkaar te vuurlopen.

Bij de laatste vuurloop met Joke heb ik haar nog even in het licht mogen zetten en haar een, uit India afkomstige, mala met 108 kralen gegeven, als symbool van dank voor haar vertrouwen in mij al die jaren, als dank voor al haar goede wensen en het hart dat ze voor de kinderen heeft.

Toen ik onlangs hoorde dat Joke op haar eerste dag van haar pensioen was overgegaan, kon ik alleen maar denken aan de logica en het bijzondere ervan. Ik weet in elke cel van mijn lichaam dat elke wens van haar voor al haar kinderen oprecht was en voortduren en ik kan niets anders voelen dan dankbaarheid, dat ik zo’n mooie engel heb mogen ontmoeten op mijn pad. Haar taak hier zit erop.

Dank je wel Joke. Ik buig voor jou.

Tot een volgende keer.

De drie basiswetten binnen het familiesysteem:

1. Iedereen binnen het systeem hoort erbij en heeft dus een eigen plek.
   Familieleden die verstoten zijn, miskramen of abortus, ook in vorige generaties dienen gezien te worden en een juiste plek in de juiste rangorde in te nemen.
2. Er is een balans tussen geven en nemen.
   Een disbalans binnen het systeem van herkomst gaat altijd ten koste van één of meerdere personen binnen het systeem.
3. Er is een sociale rangorde binnen het systeem.
   Wanneer volwassenen geen kind zijn geweest en kinderen geen kind kunnen zijn, maar bijvoorbeeld de plek innemen als plaatsvervangende partner, ouder of verzorger, om wat voor reden dan ook, dan gaat ook dat ten koste van één of meerdere familieleden binnen dat systeem.

Wanneer er één of meerdere van de bovenstaande wetten niet zijn of worden nageleefd, ongeacht de reden, leidt dit tot verstrikkingen. Bij familieopstellingen, zien we telkens weer dat kanker een symptoom is van zo’n verstrikking binnen het familiesysteem. Middels een ruimtelijke opstelling kunnen verstrikkingen binnen het systeem aan het licht komen. Hierdoor verworven inzichten zijn uitingen van heling van het systeem, waarmee de harmonie binnen je familiesysteem herstelt. We zien dat de angst rondom deze ziekte transformeert naar vertrouwen en rust. Kanker is hardnekkig en dat komt overeen met de kracht waarmee de oorzaak van de verstrikking gezien willen worden. Wanneer er dus in jouw familie kanker leeft of mogelijk een andere aandoening, en je maakt je dan wil ik je een familieopstelling van harte aanbevelen. Niet alleen voor jezelf, maar ook ter preventie voor de generaties na jou. Er zijn tevens mogelijkheden voor een Kind- of Gezinsopstelling.

Een reactie van een deelneemster, met de diagnose kanker (ongeneeslijk):

Zeker is het een ervaring die erg waardevol is en ik ben dan ook erg blij dit met jou en de anderen te mogen ervaren. Ik wist niet veel van familieopstellingen af. Maar wauw ik heb kunnen loslaten, accepteren en heb ‘s nachts voor het eerst sinds mei (dit was 7 maanden geleden toen de diagnose bekend was) zonder slaapmedicatie geslapen en in mijn gewoonlijke slaaphouding  op mijn buik. Voelde me zo uitgerust de volgende ochtend met weinig pijn!!
Uiteindelijk ben ik heel blij dat je de kanker centraal hebt gesteld want dit heeft rust gegeven, plus dat ik nu echt met mijzelf bezig geweest ben en niet met bijvoorbeeld de familie. Vind je het gek als ik zeg dat de kanker nu een vorm/gezicht gekregen heeft en ik deze niet mee zie als een sluipmoordenaar? -Betty Kuilenberg

Een relatie bijvoorbeeld, is mijns inziens namelijk juist een uitnodiging om ruimte in te nemen, volledig je vleugels uit te slaan en je potentieel te verwezenlijken, toch? Hoe je het ook went of keert, in de kern heeft het te maken met het volledig van jezelf houden en jezelf het allerbeste te gunnen. Dit is een individueel en veelal eenzame leerweg en we hebben weinig tot geen voorbeelden van vrouwen die hierin zijn geslaagd. Want kijk, je noemt de woorden ‘van jezelf houden’ en merkt direct dat je dat beter niet had kunnen doen. Liever aanpassen dus?

Boven jezelf uitstijgen en een nog niet betreden pad bewandelen, draagt tal van risico’s met zich mee, maar het is een illusie te denken dat het veiliger is om het niet te doen. Het is aan de vrouw zelf om die persoonlijke ontdekkingsreis aan te gaan, wanneer zij daar aan toe is, want het vraagt moed.

Het vraagt vaak moed om eerlijk te zijn over wat er is en je aangeleerde overtuigingen onder de loep te nemen. Ook het luisteren en handelen naar je eigen intuïtie is ook nog een levenskunst op zich. Gelukkig is het allemaal te leren, zodra we helder hebben, waar het in het leven werkelijk over gaat.